หากจิต หม่นหมอง ย่อมมองไม่เห็นความบกพร่อง ของตัวเอง
ผู้ที่มีจิตหม่นหมอง มองหาเส้นทางของตนไม่เจอ มีแต่ความกลัว ความหวาดระแวง
อาการอยากปลดปล่อย ของคนที่มีจิตหม่นหมอง เต็มเปี่ยมด้วยความหวาดระแวง จึงปล่อยระบายมาทางอาการมืดมิตที่จิตของตนมี ความอยากกระหาย แต่ไม่มีปัญญา ที่จะคิดหาวิธีในการได้มาอย่างเป็นธรรมชาติ และ สะอาดบริสุทธิ์
ความมืดมิต ทำลายจิตของคนผู้นั้น และคนผู้นั้น อยากจะครอบครองและทำลายผุ้อื่น ให้ตกในชะตาแบบเดียวกัน
ผีเสื้อนั้นมีปีก แต่หากไม่แสวงหาและโบยบิน ผีเสื้อมันก็จะตาย
จิตที่นิ่งชา หม่นหมอง ไม่เห็นหนทาง ทำให้เกิดสภาวะ โดดเดี่ยว เศร้าหมอง และปราศจากผู้คน
จึงต้องอาศัยอยู่ในร่างสีดำ จิตสีดำ ในกลุ่มหมอกควัน แห่งความไม่มั่นใจ และความหวาดกลัว
พอมีแต่ความมืดมิด แม้พบเห็นเส้นทางก็ไม่กล้าเดินไป เพราะเจอแต่ความหวาดระแวง
ความท้อแท้จึงบังเกิด เมื่อนั่งกอดเข่าอย่างสิ้นหวัง แม้จะมีแสงส่องสว่างๆข้างๆกาย เขาก็จะมองไม่เห็น และไม่มีจิตรับรู้ ว่ามันมีแสงสว่างนะ
ปุ่ยนุ่นเล็กๆ ที่ไม่กล้าหลุดร่วงและโบยบินตามกระแสลมแห่งจิตใจ ย่อมไม่เกิดการงอกเงย และไร้อนาคต
แม้ร่างกาย ที่เย้ายวน ก็กลับตายด้าน และไม่เป็นธรรมชาติ สิ่งดีๆที่ธรรมชาติให้มา กลับกลายเป็น สิ่งที่น่าอับอาย เราอายร่างกายตัวเองเพราะความกลัว ความระแวง ความรู้สึกไม่ปลอดภัย และความอ่อนแอที่จับจิต
คน คน นั้นจะตกอยู่ในวังวน แห่งความเดียวดายไปตลอดกาล........
ควาามจริง แม่มดก็ชอบให้ใครมาดูดนมเหมือนกัน ^__^
